Berichten

Nederland moet vóór 2050 nog 330.000 utiliteitsgebouwen verduurzamen. De nieuwe Europese EPBD IV-richtlijn stimuleert een verschuiving naar prestatiegerichte monitoring met gebruik van werkelijke energiegegevens. Datagedreven verduurzaming maakt dit mogelijk, maar vraagt om betere standaardisatie en samenwerking in de keten. Dat vindt voorzitter Jaap Dijkgraaf van de Bouwdigitaliseringsraad. Hij schetst de kansen én obstakels.

Een meerjaren onderhoudsplan (MJOP) is zo betrouwbaar als de gegevens waarop het is gebaseerd. Daarbij gaat het niet alleen om de technische conditie van een gebouw, maar ook om de onderhoudskosten die aan verschillende maatregelen worden gekoppeld. Juist daar ligt in de praktijk vaak een uitdaging.

Veel organisaties werken met kengetallen of standaardprijzen die niet altijd aansluiten op de actuele marktsituatie of de specifieke context van een vastgoedportefeuille. Dat kan leiden tot onderhoudsbegrotingen die op papier kloppen, maar in de praktijk onvoldoende houvast bieden.

Veel organisaties zien een MJOP nog steeds als een eindproduct. In de praktijk begint de grootste waarde echter pas na oplevering. Juist door een MJOP voortdurend te actualiseren groeit het uit tot een strategisch stuurinstrument voor vastgoedbeheer.

Dat zien wij regelmatig terug in langdurige samenwerkingen. De samenwerking met de gemeente Ede is daarvan een mooi praktijkvoorbeeld. Wat begon met de migratie van de bestaande MJOP’s naar O-prognose, groeide uit tot een samenwerking waarin het onderhoudsbeleid stap voor stap verder werd ontwikkeld. Die praktijk laat zien welke factoren bepalend zijn voor toekomstig vastgoedbeheer.

Woningcorporaties staan voor enorme uitdagingen. Ze moeten een balans vinden tussen stedelijke verdichting en verbeteren van de leefbaarheid, verduurzaming van de voorraad en het creëren van gezonde en toegankelijke wijken. Dat vraagt om slimme combinaties van fysieke én sociale maatregelen. Maar waar te beginnen en hoe te komen tot een integrale gebiedsontwikkeling?

Waar sportverenigingen vroeger zelf een houten keet neerzetten, zijn kleed-/clubgebouwen tegenwoordig volwaardige vastgoedprojecten. Meerdere gebruikers, hoge duurzaamheidsambities en verschillende belangen maken de realisatie van een nieuw kleed-/clubgebouw complex. “Een interessant speelveld, waarin Synarchis als expert op het gebied van maatschappelijke accommodaties de uitdaging heeft om alle neuzen dezelfde kant op te krijgen,” deelt Erik Collart, als projectmanager betrokken bij verschillende kleed-/clubgebouwen in Nederland.

Wie aan een gebouw denkt, zal in eerste instantie waarschijnlijk denken aan de buitenkant: muren, ramen, een dak. Maar minstens zo belangrijk zijn de systemen die het gebouw bruikbaar maken onder verschillende omstandigheden: de installaties. Die installaties kunnen op hun beurt niet zonder het ‘brein’ van het gebouw, de GACS.