Berichten

Hoeveel vierkante meter heeft een organisatie nodig? Die discussie begint opvallend vaak met een getal. “We mikken op een WPF van 0,7.” De werkplekfactor, oftewel het aantal ergonomische werkplekken per medewerker, is voor veel organisaties een belangrijk uitgangspunt geworden. Alsof één ratio de complexiteit van de manier van werken, de organisatiecultuur en de aard van de werkzaamheden volledig kan vatten. En dan hebben we het nog niet eens over persoonlijke voorkeuren, leeftijd, werkervaring of de thuissituatie van medewerkers. De manier waarop mensen het liefst werken, wordt immers sterk beïnvloed door hun persoonlijke omstandigheden. Wat voor de één optimaal functioneert, kan voor de ander juist belemmerend werken. Organisaties en leidinggevenden doen er daarom goed aan verder te kijken dan standaardnormen en gemiddelden, en oog te hebben voor de mens achter de medewerker.

Gemeenten willen culturele voorzieningen behouden, toegankelijk houden én toekomstbestendig maken. Tegelijkertijd staan budgetten onder druk, lopen huisvestingskosten op en zoeken veel culturele organisaties naar betaalbare ruimte. De vraag is daarom niet alleen hoe we culturele voorzieningen behouden, maar ook hoe we hun huisvesting slimmer kunnen organiseren. Volgens Saskia Bruin, Fellow en Projectmanager bij RYSE, ligt een belangrijk deel van de oplossing in het anders kijken naar het gebruik van gebouwen.

De renovatieopgave in onderwijs is vele malen groter dan de nieuwbouwopgave. Om de klimaatdoelen te behalen moeten we versnellen: van zo’n 100 gebouwen nu naar 400 vernieuwde scholen per jaar. Dat vraagt om een gebundelde en gestandaardiseerde renovatie-aanpak waarmee schaalvergroting en versnelling kan worden gecreëerd. Gemeenten zijn hierbij aan zet. Zij zullen al in het Integraal Huisvestingsplan rekening moeten houden met mogelijkheden voor bundeling. ICSadviseurs zet in op een betere afstemming tussen vraag en aanbod.

We bouwen steeds betere woningen. Maar bouwen we ook aan een beter leven?

Woningcorporaties staan voor enorme uitdagingen. Ze moeten een balans vinden tussen stedelijke verdichting en verbeteren van de leefbaarheid, verduurzaming van de voorraad en het creëren van gezonde en toegankelijke wijken. Dat vraagt om slimme combinaties van fysieke én sociale maatregelen. Maar waar te beginnen en hoe te komen tot een integrale gebiedsontwikkeling?

Thijs van Spaandonk, Rijksadviseur voor de Fysieke Leefomgeving, pleit voor een fundamenteel andere benadering van ruimtelijke ontwikkeling. De ‘oude manier van werken’ past volgens hem niet meer in deze tijd. Hij pleit voor rechtvaardig grondbeleid, meer ruimte voor experimentele woonvormen en het sturen op maatschappelijke waarde boven economische winst.