Academie Tien als ideale gemeenschap

Eigen verantwoordelijkheid

Albert verder: “Academie Tien is een school waar we eigen verantwoordelijkheid belangrijk vinden. De school is opgedeeld in acht thuisunits; een kleinschalig en huiselijk leergebied voor een groep van 180 leerlingen. Alles begint in de klas, dan het leerplein binnen jouw unitgemeenschap. Kun je de verantwoordelijkheid aan dan mag je met toestemming van jouw leerplein coördinator op de balkons zelfstandig werken.

Inlevingsvermogen

Marcel: “Wij waren verantwoordelijk voor de ondersteuning van het projectmanagement, waaronder de directievoering en het toezicht. Voor de school en de sporthal waren er twee aparte gemeentelijke projectleiders. Dat vroeg om behoorlijk wat inlevingsvermogen in de ambtelijke organisatie en veel afstemming tussen en met het ontwerpteam, de opdrachtgever en aannemer. De visie die Albert uitdraagt vraagt om een 100% adaptief gebouw met ruimte voor eigen keuzen.

Vervolgens moet je zorgen dat iedereen naar elkaar luistert en elkaar wat gunt. Daar zit ook weer een team van gebruikers achter. Bedenk ook dat elke tijd zijn eigen bouw verdient. Hier hadden we de tijd mee en heeft de architect veel vrijheid gehad om een mooi ontwerp te maken.” Marcel knikt: “Wat hielp was dat de gemeentelijke vastgoedorganisatie ons in het ontwerpproject veel vrijheid gaf. Vervolgens moesten we natuurlijk wel de kaders goed bewaken. Het is vooral een erg comfortabel gebouw geworden met een geweldige ruimtelijke beleving met de mooie trappen die de verschillende niveaus verbinden.”

Hard op de inhoud, zacht op de relaties

Albert reageert: “Marcel en Jaap onderschatten hoe belangrijk een goede begeleiding tijdens zo’n integraal proces is. De beide architecten, aannemer en gemeente Utrecht zaten niet altijd op dezelfde lijn. Dan is het knap in zo’n omgeving stoutmoedige keuzen te durven maken.” Jaap knikt: “Je hebt in elk bouwproces lastige momenten. De kunst is die momenten even naar achteren te schuiven. Uiteindelijk kost elke bouwtijdverlenging geld en het wordt niet goedkoper wanneer er door conflicten vertraging ontstaat.” Marcel vult aan: “Belangrijk is dat je in zo’n proces goed gedocumenteerd bent, zodat je achteraf op een rustig moment kunt herleiden waar ieders verantwoordelijkheid lag. Uiteindelijk is het gelukt omdat we hard op de inhoud waren en zacht op de menselijke relaties.”

Jongens en meisjes moeten op de trappen verliefd kunnen worden en hun eerste zoen delen, zodat ze later met veel plezier aan hun school terugdenken. De gemeente moet hier en daar nog wel even een zetje geven, maar dat dak wordt echt een publiekstrekker. We willen ook een gezonde en vitale school zijn. Ik zie dat steeds meer kinderen met de fiets naar school komen. Ik zie nu al een hele mooie leefgemeenschap ontstaan.”